Konferencja majowa
sobota, 09-05-2026
- Akt żalu – dlaczego na początku Mszy świętej prosimy publicznie o przebaczenie?
Każdy z nas jest grzeszny. Msza święta jest spotkaniem Boga z grzesznikami, którzy chcą się nawracać i być oczyszczeni przez to spotkanie. Temu służy akt żalu na początku Mszy świętej. Przyjrzy my się mu w dzisiejszej katechezie. Na początku przypomnijmy, czym jest grzech. Oczyszczenie z grzechu, które przynosi Jezus, jest wyłącznie dla tych, którzy uznają się za grzeszników i umieją nazwać po imieniu swój grzech. Grzechem jest wszystko, co zrywa lub osłabia moją relację z Bogiem, a więc wszystko, co wybieram zamiast Boga czy Jego woli, nawet jeśli to coś samo w sobie jest dobre. Dlatego św. Ignacy grzechem nazywa każde nieuporządkowane przywiązanie do rzeczy stworzonych. Nieuporządkowane dlatego, że zamiast skupić się na Bogu, który prosił nas, abyśmy troszczyli się najpierw o sprawy swojego zbawienia, a wszystko inne będzie nam dodane, my odwracamy tę kolejność i najpierw troszczymy się o swoje sprawy, Boga spychając na dalszy plan. Na początku każdej Eucharystii chcemy stanąć w prawdzie: kim jesteśmy przed Bogiem? Chodzi o stan naszej grzeszności po grzechu pierworodnym oraz o nasze grzechy konkretne, uczynkowe, przyznając się do nich: Panie Boże, nie miałem ostatnio dla Ciebie czasu, obrażałem Cię w myślach, mowie, w moich uczynkach i w tym, czego nie robiłem dla rozwoju mojej wiary, a po winienem robić. Przepraszam, że raniłem innych i siebie. Przepraszam, że nie byłeś na pierwszym miejscu i że nie żyłem na co dzień Ewangelią. Taki właśnie przychodzę do Ciebie – grzeszny i niegodny. Ale ufam w Twoje miłosierdzie i proszę Cię, oczyść mnie i umocnij sobą, abym kolejny tydzień przeżył lepiej, był bliżej Ciebie i bardziej kochał moich braci i siostry. Zwróćmy uwagę, że na początku Eucharystii nie tylko sami wyrażamy naszą winę, ale jednocześnie wsłuchujemy się w przyznanie do winy pozostałych członków zgromadzenia. Także kapłan prosi o przebaczenie, tak samo jak my. Pod tym względem jesteśmy równi. Jeśli na liturgii jest ktoś, kto cię skrzywdził, we wspólnym akcie żalu on właśnie przyznaje się do swoich win, prosi o przebaczenie i prosi o modlitwę za niego. Akt pokuty kończy kapłan, który w naszym imieniu prosi o odpuszczenie grzechów. Pamiętajmy, że jest to ogólna modlitwa odpuszczenia grzechów i nie ma mocy odpuszczania grzechów śmiertelnych, a jedynie tych, których nie popełniliśmy z pełną świadomością czy dobrowolnością, które się po prostu zdarzają. Jeśli sumienie wyrzuca nam grzech ciężki, powinniśmy iść do spowiedzi i w żaden sposób nie wolno nam bez rozgrzeszenia przystąpić do Komunii. Chociaż tak dużo mówimy dziś o grzechu, akt pokuty nie służy tylko temu, aby skupić się na samych grzechach, ale dużo bardziej na zwycięstwie Chrystusa nad grzechem. Pierwsi chrześcijanie do Jezusa zwracali się „Kyrie”, czyli zmartwychwstały Panie. W ak cie pokuty ważne jest więc nie tyle skonfrontowanie się ze swoimi grzechami, lecz spotkanie ze zmartwychwstałym Panem Jezusem i Jego mocą, która pokonuje w nas wszelkie zło. Gdy śpiewamy „Kyrie eleison”, nie tylko prosimy, by Bóg zmiłował się nad nami, ale ogłaszamy jednocześnie Jego zwycięstwo nad naszym grzechem i wyrażamy pragnienie, aby żyć w tej mocy na co dzień. Maryjo, Matko Miłosierdzia, naucz nas stawać przed Bogiem w prawdzie o sobie i naszych słabościach, tak jak Ty przyjęłaś Boże plany z pełnym zaufaniem. Niech Twoja opieka pomaga nam ufać, że każdy grzech, który oddajemy Jezusowi, może zostać przemieniony Jego miłością. Pomóż nam wychodzić z Eucharystii oczyszczonymi i gotowymi żyć bliżej Chrystusa każdego dnia.
